Το σχόλιο της μέρας 15/10/11

Βρισκόμαστε στην μέση μιας παρατεταμένης κρίσης παγκοσμίως και όχι μόνο οικονομικής.

Είναι η χρονιά των απανταχού αγανακτισμένων πολιτών , στην Αμερική, Βρετανία, Ιταλία, Ισπανία, Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία, τις αραβικές χώρες, αλλά και το Ισραήλ λιγότερο, με μεγάλες διαδηλώσεις σε...
δρόμους και πλατείες επί ημέρες και εβδομάδες, για την ασκούμενη πολιτική λιτότητας ή για την ανατροπή στην περίπτωση των αράβων των αυταρχικών καθεστώτων τους.

Ας αφήσουμε κατά μέρος τις λαϊκές εξεγέρσεις των αράβων που έχουν άλλο περιεχόμενο και χρήζουν διαφορετικής ανάλυσης, εύκολα διαπιστώνει ο καθένας ότι παντού για τις διαμαρτυρίες και την οργή του κόσμου, αιτία είναι η λήψη σκληρών, αναποτελεσματικών μέτρων, που φέρουν πτώση του βιοτικού επιπέδου, φτώχεια, ανισότητες και χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών.

Το περασμένο Αύγουστο έγινε ο χαμός στο Λονδίνο. Δολοφονήθηκαν τέσσερις άνθρωποι από την αστυνομία , έγιναν 3000 συλλήψεις, καταπνίγηκαν στο αίμα οι εξεγερμένοι, γιατί η δεξιά κυβέρνηση του συντηρητικού Κάμερον έκανε περικοπές και επέβαλε σκληρή λιτότητα που οδήγησε στην φτώχεια χιλιάδες Βρετανών.

Στην Ισπανία και αργότερα στην Ελλάδα κυριάρχησαν τα κινήματα των αγανακτισμένων πολιτών από την άνοιξη του 2011 και αυτά στηρίχθηκαν στην εξαθλίωση που του* επέβαλλαν οι κυβερνήσεις και τα μνημόνια, εδώ κυριαρχούν οι νέοι, που βλέπουν ζοφερό το μέλλον τους , ιδιαίτερα σκληρό και αδιέξοδο, αλλά και τα μεσαία στρώματα που υφίστανται βίαιη και πρωτοφανή αφαίμαξη της οικονομικής τους άνεσης.

Στην Αμερική οι λίγοι πολιορκητές της Γουόλ Στριτ αρχικά δεν ανησύχησαν, όταν όμως κατέλαβαν την γέφυρα του Μπρούκλιν τα πράγματα άλλαξαν. Αυξήθηκαν οι διαδηλωτές και άρχισε συζήτηση για το πώς θα μπορούσε να εξελιχθεί το κίνημα αυτό σε σκληρή απάντηση κατά της ακροδεξιάς πτέρυγας των Ρεμπουμπλικάνων , αντίθετα στους κόλπους των Δημοκρατικών επικρατεί σκεπτικισμός από την πολιτική ΟΜΠΑΜΑ και θα ήταν ευτυχείς όλοι τους αν συγκροτούνταν ένα δυναμικό κίνημα αριστερής πίεσης προς την κυβέρνηση, ένα μόλις χρόνο πριν τις προεδρικές εκλογές στην Αμερική τον Νοέμβριο του 2012.

Στο Ισραήλ μια φοιτήτρια αντέδρασε για την αύξηση των ενοικίων στέγης των φοιτητών και έστησε σκηνή στην λεωφόρο Ρότσιλντ του Τέλ Αβίβ. Αμέσως άρχισαν να συρρέουν χιλιάδες αγανακτισμένοι διαμαρτυρόμενοι για τα μέτρα λιτότητας της κυβέρνησης Νετανιάχου.

Στην Αίγυπτο, στην Συρία, στην Λιβύη, κοντά στα προβλήματα ελευθερίας και ολοκληρωτισμού των καθεστώτων, τώρα υπάρχουν οικονομικοκοινωνικά προβλήματα, με μισθούς πείνας λίγων ευρώ.

Αποτυχία παταγώδης παντού. Τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα και συστήματα δεν πείθουν, απορρίπτονται από όλους και εξαιτίας αυτών εμφανίζονται τα κινήματα των αγανακτισμένων, που είναι πεπεισμένοι ότι οι πολιτικοί δεν εκπροσωπούν πια κανένα, αντίθετα βλάπτουν. Για την ώρα αυτό ,δρα εκτονωτικά και με ελάχιστες πολιτικές συνέπειες. Αν όμως δεν βρουν λύσεις και επεκταθεί και διατηρηθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα τότε ο κίνδυνος είναι μεγάλος για αποσταθεροποίηση του συστήματος , με απρόβλεπτες καταστάσεις.

Super Comments